Frjálsar ástir

Nú vil ég ykkur sögu segja

um einstök sómahjón

er hér kalla Gunnu og Jón

þau þykja frekar frjáls í háttum

um smámunasemi

þau eru ekki að þrátt´ um

hún stundar örlitla aukavinnu

hann hefur líka sína sinnu

það er þó ekki að nokkru marki

að þau hittist í því harki

hans er yndið að mega velja

og fá að kaupa

það sem hún er að selja.

Athyglisbrestur

Ég er með athyglisbrest

það eru flestir snillingar.

 

Þeir njóta ekki alltaf skilnings

á uppvaxtarárunum

og verða títt fyrir erfiðleikum

af aðkasti og einelti.

 

Í skólanum eru þeir skammaðir

fyrir að sitja ei kjurrir og þegja

því áhuginn liggur annarstaðar

en á skólabókunum.

 

Verið góð við erfiðu börnin

þau verða oft frumkvöðlar

vegna orku og hugmyndaauðgi.

 

Þið vitið ei hvenær sá dagur rís

að þið þurfið að leita til þeirra

vegna starfs eða ráða.

 

Ást og mistök 14.5.12

- Hamingjusamar fjölskyldur

eru allar eins

óhamingjusamar fjölskyldur

hver á sinn hátt

af hverjum einstaklingnum

oft segir fátt.

 

- Það gera allir mistök

eins þeir sem við elskum

ástin er tolluð í hverri þraut

það þarf líka vilja og styrk

þegar allt gengur betur

til að halda ballansinum

á réttri braut.

Um þjóðfélagið 2012

Að rétta af þjóðlífið sækist mjög seint

af syndum hér fátt er talið.

Harðvítugt glæpalið ljóslega og leynt

hefur logið og stolið og falið.

 

Almúginn segir, ei þingmönnum þakkið
þeir hafa ekki unnið mér eða þér
því þar hefur stöðugt allt helvítið pakkið
verið að hlaða undir rassana á sér. 

 

Aumingjar hafa á ýmsum stöðum setu

og ei gott að vita hver reynist skást.

Þegar menn hafa ekki þroska eða getu

þýðir víst lítið um það að fást.

 

Ei leyfist öryrkja að seðja sinn svang
af sóðum er jafnóðum rúinn
og heimskan verður að hafa sinn gang
hún er af mönnum til búin.

 

Marga vantar mat að borða
mega þola skort og pín.
Lengi man til ,,Íhalds” orða:
,,Þeir ættu bara að skammast sín”!

 

Það er ei gaman í þurrum hópi

þjást og finna til

ætti ég bara ögn af dópi

algleymis nyti um stundarbil.

Óttinn 2002

Ótti í dölum sem uppi í heiðum
óttast nú fólkið skuggana sína
óttinn hamlar öllum leiðum
óttast menn svo að þeir láta sig pína.

Þrælablóð í þeirra æðum rennur
sem þora engu eða reyna að verjast.
Víkingarnir þoldu vígasennur
og voru alltaf til í það að berjast.

Ætla ég hyggindin öll sem best
örlögin ráða en lífsins er glíma.
Úr vesöldinni þá ræðst fyrir rest
reynslan mun kenna börnum síns tíma.

En börnin þurfa að öðlast frið til að fæðast.
Fleiri eyða mannlíf heldur en það bæta.
Embættismenn nú ekkert kunna að hræðast.
Elska bara vellystingar og peningana mæta.

Ég hef marga hildi háð 2002

Ég hef marga hildi háð
og hef þar notast við ýmis ráð
ætíð þó seinn til verri verka.
Mönnum ég nudda uppúr sínum saur
sem sé ég með hvolp eða kattargaur
það virkar eins á stórbokkann sterka.

Allir þegja svo þunnu hljóði
þegar ég rita um siðleysið!
Það ástandið er ekki beysið
og endalaust vaðið í blóði
menn eru samdauna glæpunum góði!

Ekki er ég skáld en yrki þó samt
ýmsir telja það sé nokkuð rammt
og ansi er mér nú trauðlega tamt
textann að láta mér hlýða.
Oft hrýt ég milli hríða!!!

Líkar fáum við ljóðin mín
láta mig vinir heyra:
,,Fyrir neðan virðing´ að fjalla um svín
 fallegt skalt yrkja því meira”!

 

Allt er nú vandanum vafið
virðist þar hvað sem annað.
Illt telst sem best upp hafið
allt hið góða lokað og bannað.

Hryðjuverkin og hroðaleg morð
henda sig oft á stríðsglæpatímum.
Hugtökin spanna ekki þau orð
öryrkjans nú í mannréttarglímum.

Með ofurhuga og orðanna ræpum
andlega sjúkir í metorð og völd
samtíningi af siðleysi og glæpum
sullað er í ólög langt fram á kvöld.

Æran er fljót að fjúka
fáir sjá við lífsins táli.
Oft sem best illu af að ljúka
eða þá sem skipti engu máli.

Samviskan týnist, óttinn í augum
Alþingi kennir nútímans svipinn
en aðrir geta sér tapað á taugum
takist þeim ekki að halda í gripinn.

- Sjaldan er fíflum framaskortur,
fara hlaupandi upp stiganna þrep.
Frá þeim kreistist ört lítill ”lortur,”
lemjast svo í forinni undir drep.

- Marga hefur veröld villt,
villtir þeir kenna enga slóða.
Foröðin geta ferðunum spillt
og forlögin gert úr þeim sóða.

Alltaf reynast uslagjöldin
erfið mest bóta sé þörf.
Ekkert ég spara á spjöldin
spyrjist í aldanna hvöf.

Læknirinn og ríkisvaldið

Læknirinn drepur og læknirinn mer,

ljóst þó ekki allir haldnir glæpasinnu

en Landlæknirinn segir við lækna ef svo er:

,,Leita skulið ykkur þá að annarri vinnu”!

 

Ríkisstjórnin læknunum ræður með sönnum

til rangvega mútum er beitt hverja stund.

Hennar dýrustu ráð eru að dytta að mönnum

drápshendur verði þeim lausar um stund.

Drápseðlið

Minkurinn drepur af ánægjunni

af því að drepa

og dregur saman hræin.

Maðurinn myrðir fyrir ánægjuna

af peningunum

sem mætastur hann virðir og þráir

oft eingöngu

þótt beri hann engann til þín kala

er hann alltaf til í slaginn

en hann býður kúnunum yfirleitt

góðan daginn.

Þar liggur munurinn á minknum

og manninum

að minkurinn kann ekki að tala!

Að horfa á heiminn

Það horfir hver á heiminn

út frá sjálfum sér

og þess vegna eiga margir

erfitt með að skilja þá

sem sjá hann

frá öðrum bæjardyrum.

 

Hver skilur öryrkjann

sem hangir á horriminni

hrjáður og smáður

og gamalmennið

sem berst í bökkum

vegna þess að auðvaldið

gramsar til sín

megininu af kökunni

sem allir eiga að nærast á?

Þjóðarráðið

Vinstristjórnin völt nú riðar

vandamál ef félli slík.

Óma raddir ásta og friðar

er ég tala um pólitík.

 

Þjóðarráðið ljúft oss leiðir

lætur ríka dýfa í sig.

Aumingja svo aðra meiðir

illa ríður þeim á slig.

 

Oft má njóta á ýmsa vegu

ei þótt níði ráðslagið

en örlögin þessi ógurlegu

auka ei á hreinlætið.